San Antonio & Hill Country

Als je aan een Texaan vraagt: 'We gaan naar <stad>, wat is leuk om daar te doen?', dan is het standaard antwoord dat je krijgt: 'Daar kan je lekker eten, daar is een leuke bar en daar is een goede BBQ'. Alles draait bij de Texanen om eten, letterlijk.
Als een Texaan een weekendje weggaat en je vraagt: 'Wat ga je doen?' Dan krijg je ongeveer hetzelfde antwoord als hierboven: 'We lunchen daar, dan gaan we daar ff wat drinken en we eten daar en daar...'

Afgelopen weekend wisten we dus precies waar we moesten eten & drinken, maar hoe Hill Country er nou uitzag... geen idee! En wat een verrassing bleek het te zijn.

Op drie uur rijden van Houston ligt San Antonio. Achter San Antonio begint de Hill Country; het gebied waar de Duitsers zich een paar eeuwen geleden vestigden. Plaatsjes als New Braunfels en Gruene herinneren nog aan die tijd. Ook vind je her en der nog echte Duitse Biergarten en worden er Oktoberfesten en Wurstfesten gehouden.

Dit alles in een setting van Toscaans aandoende glooiende heuvels met tussendoor echt Amerikaanse cowboydorpjes als Boerne en Bandera. Een vreemde combinatie, en absoluut adembenemend mooi. Ons rondje ging van Boerne (spreek uit Bernie) naar Bandera, de door zichzelf uitgeroepen 'Cowboy Capital of the World'. In de Arkey Blue's Silver Dollar waanden we ons helemaal in cowboyland. Letterlijk een 'hole in the wall': een deur waarachter een trap naar beneden leidde en ons instant deed terugvoeren naar The good ol' Times. Een schaars verlichte ruimte, lange tafels met rood-wit geblokte kleedjes, een bar met barkrukken zo oud als de wereld. Cowboys, en dan de echte, aan een lange tafel, allemaal aan het bier (om kwart voor 12 in de ochtend). Zaagsel op de grond en herten en geweren aan de muur. Manlief bestelde twee koffie, die hadden ze niet, dus dan ook maar aan het bier...

Na dit kroegbezoek togen wij, lichtelijk aangeschoten, naar Lost Maples State Park. Lost Maples geheten, omdat dit een van de weinige plekken buiten New England is waar je Maple Trees vindt.



















We waren iets te laat voor de mooiste herfstkleuren, waar de maple trees beroemd om zijn (laatste twee weken van oktober - eerste twee weken van november). De trail die we hebben gelopen was echter meer dan de moeite waard, wat een prachtige natuur.

In ons dorp in Nederland waren we gewend binnen vijf minuten rijden in het bos of de duinen te zijn. Hoewel Houston verrassend groen is, missen we de natuur heel erg, omdat we midden in de stad wonen. Dit weekend was voor ons dan ook een verademing, eindelijk weer eens midden in de natuur zijn.
Van Lost Maples State Park togen we via een prachtige weg dwars door Hill Country terug naar San Antonio. Onderweg kwamen we Texas Longhorns, bizons, gieren, coyotes (dood), talloze roofvogels en letterlijk honderden herten tegen.

Nog een snelle tussenstop in Bandera om BBQ te eten - niet te verwarren met wat wij in Nederland BBQ noemen. Dat heet hier namelijk grillen. Een hamburger grill je op de BBQ. BBQ vlees is vlees dat tussen de 8 en 24 uur op de BBQ (grill) heeft gelegen en helemaal doordrongen is van rookgeur en zacht als boter uit elkaar valt. Heerlijk dus. Volgt iemand het nog?

San Antonio staat bekend om twee dingen: de Riverwalk en de Alamo. De Riverwalk is een soort 'Utrechtse gracht' die door de stad loopt, overgoten met een Mexicaans sausje en begroeid met subtropische planten. Aan de Riverwalk zitten talloze restaurantjes.
Ons hotel, het Drury Plaza, ligt aan deze Riverwalk. Vanaf het dak van het hotel had je een prachtig uitzicht over de hele stad. Bovendien kregen we gratis diner & drankjes, een aanrader dus, dit hotel.

De volgende ochtend was het tijd voor een stukje cultuur - een van de weinige stukjes echte cultuur in Amerika; The Alamo. De Alamo was een katholiek missiegebouw en werd gebruikt als garnizoensplaats in de Texaanse onafhankelijkheidsoorlog.

Een stukje geschiedenis: Amerika bestaat uit 50 staten (de sterren in de Amerikaanse vlag), maar dit is niet altijd zo geweest. Pas in 1959 werden de laatste twee staten (Alaska en Hawaii) toegevoegd. In de tijd van het uitroepen van de Onafhankelijkheidsverklaring (1776), bestond Amerika uit slechts 13 staten. Van 1836 - 1845 was de Republiek Texas een onafhankelijke land. De Texaanse Onafhankelijkheidsoorlog was het gevecht om Texas tussen Mexico en de Verenigde Staten, waarbij De Alamo het strijdtoneel was.  In 1836 overvielen de Mexicanen de missiepost en zij wonnen deze slag. Hierbij kwam onder andere de Amerikaan Davy Crockett om het leven. Vlak daarna vond de Slag bij San Jacintho plaats, gewonnen door de Amerikanen onder leiding van Sam Houston, jawel, de man die Houston zijn naam gaf. Sam Houston werd de eerste president van de Republiek Texas. In 1845 werd Texas uiteindelijk geannexeerd als 28e staat van Amerika.

Vandaag de dag behoort The Alamo tot de Unesco werelderfgoederen. De mensen die ons goed kennen weten dat wij proberen alle werelderfgoederen ter wereld in ons leven te gaan zien. Een flinke uitdaging, omdat er elk jaar nieuwe erfgoederen bijkomen op de lijst van ruim 800. In Amerika zijn relatief gezien weinig werelderfgoederen, maar The Alamo is er een van. En terecht. Als je je een beetje verdiept in de geschiedenis is het bijzonder om rond te lopen op zo'n oude missiepost. Om je voor te stellen dat de eerste westerlingen hier zo'n tweehonderd jaar geleden leefden, zonder airco, zonder stromend water uit de kraan, bloederige gevechten leverend om te leiden naar het Texas zoals we dat vandaag de dag kennen en om te bouwen aan San Antonio zoals het nu is.

Zo. Dat was wel weer genoeg geschiedenis voor een dag. Op naar Cavenders Boot City, alwaar wij echte cowboy boots hebben gehaald onder het motto: When in Rome...

Op onze nieuw verworven laarzen togen wij naar New Braunfels, waar de kortste rivier ter wereld ontspringt, the Comal River. Rondom New Braunfels vind je verschillende rivieren en een bosrijk gebied met prachtige wandelroutes. Na weer een duik in deze natuur was het tijd om naar huis te gaan. Maar we gaan zeker nog een keer terug. En waarschijnlijk wel vaker, er is nog zoveel te zien in Hill Country. En zeker in het voorjaar, als alle prachtige wildflowers in bloei staan en het hele gebied blauw is van de bluebonnets, de nationale bloem van Texas.

Hill Country, we'll be back!

Wapens in Amerika deel 2 - De Praktijk

Een paar weken geleden schreef manlief een gastblog over Wapens in Amerika - de theorie en de feiten. Nou, hieronder gaan we dan... de praktijk aldus mijn man.

In Nederland was ik lid van de gezellige en professionele Schietvereniging Baarn en Omstreken. Ik schoot daar een luchtgeweer en een handvuurwapen: ik heb een linkshandig, 20 jaar oud Steyr Match CO2-geweer, en ik had een full size Walther 1911-.22 Government Model. Vanwege de verhuizing naar Texas moest ik mijn lidmaatschap beëindigen en mijn verlof inleveren. Het luchtgeweer heb ik opgeborgen en het pistool heb ik geschonken aan de vereniging. Ik hoop dat de (aspirant-)leden er lol van hebben. 

“Gek,” dacht ik, “Ik ga naar Texas maar mag mijn pistool niet meenemen.” Maar waar ik me op verheugde, is dat Amerika in het algemeen en Texas in het bijzonder een walhalla zijn voor de schietsport enthousiasteling. Onlangs was het zover: met een collega en zijn echtgenote gingen de vrouw en ik naar een Amerikaanse schietbaan. Ik was heel benieuwd om te zien in hoeverre het zou afwijken van wat ik gewend was in Nederland.

Nou, die verschillen vallen wel mee. Ik heb er zo snel drie ontdekt. De eerste is het ontbreken van het verenigingsaspect. Op basis van de ervaringen van twee bezoekjes aan één baan hier is het een vrij aselecte steekproef, maar het schietbaanbezoek lijkt hier vooral functioneel te zijn. Ik was gewend op de Baarnsche baan eerst te schieten, en daarna met de andere schutters een koffie, cola of een biertje te drinken. Hier - op de familie-georiënteerde baan in Texas - geen Baarnsche gezelligheid. De eigenaar en de medewerkers zijn bijzonder behulpzaam en erg vriendelijk, maar gericht op het correct invullen van de formulieren, veiligheid (geen verschil met Nederland!) en het kiezen en gebruiken van het juiste materiaal. Ze hebben de Vrouw des huizes wel erg goed geholpen, veel goede adviezen gegeven, en gerustgesteld over de bevindingen van het schieten met een groot kaliberwapen op een van de binnenbanen. Verder is het oorbescherming en bril op, doosje leegschieten, een colaatje uit de automaat mee en weer naar huis.

Dat is namelijk verschil twee. In Nederland, schoot ik op de binnenbaan met lucht, of met mijn klein kaliberwapen in kaliber .22. Groot kaliber - feitelijk alles groter dan deze 5,7 millimeter – is voorbehouden aan de buitenbaan. Op de Amerikaanse baan mochten we binnen schieten met het grote spul. Uiteraard met de nodig gehoor- en oogbescherming, maar als je voor het eerst een .40 S&W ofwel 10 millimeter vast hebt en binnen vier muren schiet, is dat een hele gebeurtenis. De klappen die deze jongens maken zijn erg, erg indrukwekkend, als je feitelijk in een dichte loods staat. De letterlijke en figuurlijke vuurdoop voor de spouse, die met de .22 maar ook met de zware, felle .40 schoot, was er eentje om niet snel te vergeten. Ik heb zelf ook nog geschoten met de veel zwaardere en grotere army issue Colt 1911 (nummer 1277 ooit gefabriceerd, en nog gebruikt in WOII) in .45. Het was behoorlijk bijzonder om te schieten met zo’n stuk Amerikaanse geschiedenis.

Waar ik niet aan kon wennen - verschil nummer drie - was het doel waar ik op moest schieten. Ik ben gewend om te schieten op ronde rozen, die op een plankje worden geplakt. Je probeert groepjes van vijf schoten bij elkaar te plaatsen, en liefst zo dicht mogelijk bij het midden van de roos. Hier werd mij gevraagd of ik een lichtblauw of een roze silhouet van een mens wilde hebben. Ik zei dat ik graag een ronde roos wilde hebben, waarop ik van drie kanten te horen kreeg dat ik uit die roze of blauwe kaart moest kiezen. Daaroverheen kon ik wel een ronde roos plakken, zei mijn collega. Dat heb ik dan maar gedaan, maar het blijft gek om te schieten op de vorm van een hoofd of borstkas.

Afgelopen weekend heb ik mijn ouders, die de komende weken bij ons zijn, letterlijk hun vuurdoop gegeven. Ditmaal gewoon een vel met vijf ovalen, hetgeen meer leek op wat ik in Nederland gewend was. “Alles went,” zeggen ze, maar geef mij maar gewoon ondefinieerbare cirkels op een stuk papier, in plaats van de omtrekken van een mens. Voor hen die ons bezoeken gaan, geïnteresseerden worden door ondergetekende graag begeleid naar de schietbaan voor een rondje doel raken. “When in Rome, …”! 

Halloween

In Amerika wordt Halloween groots gevierd. Halloween pop up shops verrijzen weken van tevoren en masse in de stad. Hier kun je je tuinversieringen (levensgrote spinnen, spinnenwebben, opblaasspoken en -schedels) en verkleedkostuums kopen. Pumpkin carving parties all over the place, de supermarkten liggen vol met Halloween candy en in het Halloween weekend loop je van het ene Halloween feest naar het andere, uiteraard in een carnavaleske Halloween uitdossing. 

Op Halloween zelf (31 oktober) is het voor de kinderen "trick or treat" avond. Verkleed gaan zij langs de deuren om zakken vol snoep binnen te halen. Waar het vandaan komt, ik weet het niet, maar de gemiddelde Amerikaan kan af en toe een piezeltje paranoia zijn. Er doen verhalen de ronde over scheermesjes in candied apples en vergiftigd snoep. Of het waar is? Volgens Wikipedia zijn het slechts mythen. Maar ja, waarom zou je het risico nemen? Gelukkig is er altijd een oplossing: Free xrays bij het plaatselijke emergency center. Ik vraag me overigens af of een xray ook vergif detecteert...

Twee weken voor Halloween begin de beroemde pumpkin carving parties. Al weken daarvoor zagen wij in de supermarkt reuzepompoenen en carving sets liggen en door onze buren werden wij uitgenodigd voor hun carving avond. Het beeld dat ik bij het pumpkin carven had bleek achteraf vrij naïef. In mijn hoofd had mijn pompoen twee driehoekjes als ogen, een omgekeerd driehoekje als neus en een groot gat als soort van mond. Een beetje zoals hiernaast (dank voor het schitterende voorbeeld Mijke). Nee hoor, pumpkin carving is serious business. Grumpy cats, uilen, honden, figuren uit Game of Thrones, verzin het en je kunt het carven. En het hoogtepunt komt aan het einde van de avond, als de waxinelichtjes in de pompoenen worden aangestoken.

Helaas viel Halloween zelf letterlijk in het water. Hadden we vorig weekend een paar spettertjes als gevolg van Patricia, dit weekend was het weer raak met de flood en tornado warnings. En inderdaad, toen wij op zaterdagochtend wakker werden konden we weer zwemmen door de straat. Zaterdagavond dus geen trick or treat, maar lekker binnen blijven met pompoensoep en broodjes.

Bedankt lieve mensen!

Wat heb ik een heerlijke tijd in Nederland gehad! Op maandagochtend werd ik door mama van het station gehaald. Ze had een dikke winterjas bij zich, want ik had precies de koudste week in tijden uitgekozen voor mijn trip. Brr... wat was het koud die week! Als verrassing had mijn moeder een elektrische deken gekocht, heerlijk!

's Avonds naar onze oude buurt gegaan, waar ik door de buren werd verwend met boerenkool-met-worst, bitterballen en frikadellen. Genieten! De volgende dag heerlijk Chinees/Indonesisch gegeten met een groep ex-collega's. Twee dagen bij mijn lieve zusje geslapen, naar mijn schoonheidsspecialiste geweest, op kraamvisite bij vrienden die net een prachtig zoontje hebben gekregen, al mijn vriendinnen weer gezien en lekker even de stad in geweest om te shoppen.

Op vrijdag naar Breda, voor de werkelijke reden van mijn bezoek: mijn beste vriendin werd die dag beëdigd. Wat speciaal om mee te maken en natuurlijk heerlijk om met haar bij te kletsen en weer even gewoon face-to-face verhalen te kunnen delen.

Op zaterdag nog een relaxed dagje bij mijn ouders. Twee pakketten op de post gedaan met kleding en laarzen waarvan we dachten die niet in Houston nodig te hebben, maar die we uiteindelijk toch wel graag wilden hebben. De koffers zaten al helemaal vol met nieuw gekochte pumps, drop, tijdschriften en gele vaatdoekjes (ja, die gaan er bij ons rap doorheen en hier in Amerika - het land waar ze alles hebben - hebben ze die dus niet). 's Avonds de beroemde preischotel-met-gehaktballen van mijn moeder gegeten, zus & vriend met neefje (net teruggevlogen uit Abu Dhabi) op de valreep gelukkig nog even kunnen zien. En zondagochtend vroeg weer op het vliegtuig terug naar manlief & hondjes.

Wat een week. Het vliegt voorbij. Het was fantastisch. Bedankt iedereen, voor alle moeite die jullie hebben gedaan, alle heerlijke maaltijden die jullie hebben gekookt en alle oer-Hollandse gezelligheid!!

Terug in Houston was het heerlijk weer. Helaas heb ik daar de eerste dagen niet van kunnen genieten, geveld als ik was door een 'stomach bug', oftewel constant naar het toilet rennen. Waarschijnlijk opgelopen in het vliegtuig.

En toen kwam Patricia. Wij waren aan alle kanten voorbereid. Extra water in huis gehaald, extra eten en hondenvoer. Zaklampen gecontroleerd. Voorraad kaarsjes aangevuld. Een paar jaar geleden hebben ze in onze buurt 6 dagen zonder stroom gezeten, dus maar beter het zekere voor het onzekere nemen... Gelukkig viel het achteraf reuze mee. Houston stond paraat - de overstromingen op Memorial Day waarbij 30 mensen de dood vonden nog vers in het geheugen - het emergency center draaide op volle toeren, maar meer dan een paar flooded highways hebben we niet gehad.

En nu zitten mijn schoonouders in het vliegtuig naar hier. Volgens de flight tracking vliegen ze op dit moment dwars door de restanten van Patricia. Fingers crossed!

En toen de pakketjes. Mopperen wij in Nederland nog weleens over PostNL, de United States Postal Service (USPS), het Amerikaanse staatsbedrijf dat hier 'iets met post' doet, is een drama. Google maar eens wat reviews. Wij zitten het dichtst bij het Greenbriar kantoor en dat krijgt de slechtste reviews uit de hele omgeving. Elke keer als mijn moeder een pakketje opstuurt is het weer afwachten of het wel aankomt. Laatst kwam er - na zes weken onderweg te zijn geweest - een lege envelop aan, met een excuusbriefje van de USPS erop geplakt. De tijdschriften die erin hadden gezeten, waren verdwenen.

Op zaterdag zat er een briefje in de bus, dat ze een pakketje hadden geprobeerd af te leveren, maar dat wij niet thuis waren. Online gerescheduled naar afgelopen maandag. De hele dag thuis gebleven. Geen pakketje. 's Avonds maar weer eens de tracking information bekeken. 'Delivery failed, wrong address, package returned to sender'. Neeeehhh, niet waar, hoe krijgen ze het toch weer voor elkaar... Gisteren maar weer eens gebeld met het postkantoor. En zowaar, ze namen de telefoon op! (Een van de meest gehoorde klachten is dat ze nooit, echt nooit opnemen, dus het was my lucky day). Postpakketje gevonden, buurman Andrew op pad gestuurd op het te halen (voor ze het weer kwijt zouden raken) en ondertussen zelf thuis het andere pakketje in ontvangst genomen, dat keurig werd bezorgd.

Een tip voor als je pakketjes naar Amerika stuurt: pak de inhoud goed & waterdicht in, want dat wat je hieronder ziet, waren in Nederland nog keurige vierkante dozen...

Wapens & Amerika deel I - Gastblog van de Man des Huizes

Ik dacht dat het me makkelijk af zou gaan, een blogje over wapens en Amerika. Zoals velen van jullie bekend ben ik een wapenliefhebber: ik was beoefenaar van de schietsport in Nederland. Als een van de uitzonderingen. Ik wist wel dat het anders zou zijn hier in Amerika, en zeker in Texas: beelden van gebruinde cowboys met Stetsons, paarden en Colts in holsters dwaalden voor mijn ogen. Ik hield er zelfs rekening mee dat de discussie die in Nederland leeft over wapens en wapenbezit, zeker na “Alphen”, hier door alle gebeurtenissen nog scherper zou zijn. Maar omdat de discussie zo gepolariseerd is, en zo fel gevoerd wordt, valt het niet mee om de middle ground te vinden.

Feit is dat er in Amerika heel erg veel wapens zijn. Dat is geen oordeel, maar een constatering: waar in Nederland 39 pistolen en geweren per 1.000 inwoners beschikbaar zijn, is dat aantal in Amerika 880 per 1.000. Zowel in Nederland als Amerika geldt dat een behoorlijke groep meer dan een wapen heeft, waardoor de verdeling niet zo perfect is als gesuggereerd, maar toch. In Nederland zijn er op basis van het bovenstaande ongeveer 650 duizend wapens. Dat is veel. Maar het is niets vergeleken bij het totaal aantal in Amerika: tussen de 285 en 315 miljoen. Als je 285 miljoen pistolen achter elkaar aan legt, heb je een ongelooflijk lange rij, en wordt het heel lastig om de jouwe terug te vinden.

En het is geen kinderachtig spul: er zit groot, vervaarlijk en erg dodelijk schiettuig bij. In Nederland is klein-kaliber (waar je mee begint, en waar je over het algemeen indoor mee schiet) .22 ofwel 5,7 millimeter. Hier wordt plagerig gezegd dat 9 millimeter klein-kaliber is. Wapens in kaliber .22 worden meer gebruikt voor de jacht, of voor ‘plinking’, schieten op flesjes, bordjes en blikjes, omdat de kogels zo goedkoop zijn. Op de schietbanen in Houston (en dat zijn er heel veel) kan je – als je zelf niet over wapens bezit – een pistool huren. De lijst met mogelijke wapens is lang en indrukwekkend. Van recht-toe-recht-aan werk als Glocks (van de Nederlandse politie) tot Smith & Wessons in 9mm (Hannibal Smith uit the A-Team had een zilveren variant), tot M16’s (het standaard aanvalsgeweer van het Amerikaanse leger in veel oorlogen, zoals in Vietnam) tot AK-47’s (van de tegenstanders uit diezelfde oorlog).

Wapenbezit is niet landelijk gereguleerd, maar het recht (hoewel de juridische mening over het ‘recht’ verschilt) is vastgelegd en wel in een toevoeging op de Bill of Rights, in het bekende Second Amendment. Om even het geheugen op te frissen:

The Second Amendment of the United States Constitution reads: "A well-regulated Militia, being necessary to the security of a free State, the right of the people to keep and bear Arms, shall not be infringed."

Aangezien een goed gereguleerde militie noodzakelijk is voor de veiligheid van een vrije staat, zal geen inbreuk worden gemaakt op het recht van het volk om wapens te bezitten en te dragen, staat hier. Dit amendement stamt uit 1791, toen de Verenigde Staten uit 13 staten bestond, het 8 jaar was na het einde van de oorlog met de Britten, de onafhankelijkheid nog heel vers was, en de dreiging van het verliezen van de soevereiniteit een realistische gedachte was. Waar de tijd voortging, en de omstandigheden veranderden, bleef dit amendement op de grondwet geldig. Het wordt in de discussie over wapens vandaag de dag nog steeds gebruikt.

Het onderwerp is controversieel. Om de zoveel tijd vinden er heftige schietpartijen plaats in Amerika, en dan wordt de altijd sluimerende discussie fel aangewakkerd. Obama zou graag aanscherping van de wetgeving zien, maar hij stuit op een stevig blok tegenstanders. Die tegenstanders bestaan uit een brede groep, waar de NRA, de National Rifle Association, een belangrijk onderdeel van uit maakt. Deze organisatie stamt uit 1871, en heeft met 5 miljoen leden en een jaarlijks budget van 256 miljoen dollar een flinke vinger in de politieke pap. Maar ook de gewone man vindt wapenbezit een recht, en heel belangrijk. Zeker in het zuiden kom je niet aan de man zijn wapens.

Als je de Amerikanen om hun mening over wapens vraagt, zijn de antwoorden duidelijk. Bijna de helft van de ondervraagden in de Gallup Polls vindt dat wapenwetten strenger moeten, terwijl 74% vindt dat er geen ban op handwapens moet komen. Daarentegen vindt 56% dat de regels over aanvalswapens strikter moeten, en een flinke 83% zegt dat er background checks moeten plaats vinden. Van de NRA vindt dik 90% dat registratie bij de overheid een slecht idee is. 

In Nederland is wapenbezit streng, heel streng, aan banden gelegd. Je moet lid zijn van een vereniging, die op haar beurt lid is van de Koninklijke Nederlandse Schietsport Associatie. Je mag pas met kruit schieten na een strenge ballotage en een volledig jaar lidmaatschap van de vereniging, en dan alleen voor de categorie (pistool, karabijn of geweer) waarin je de sport gaat beoefenen. Je schiet vervolgens minimaal een jaar met dat klein-kaliberwapen. Na dat jaar mag je één groot kaliber wapen bezitten. Weer een jaar verder mag je maximaal 5 wapens op je vergunning hebben. Voor elk wapen moet je een aparte en streng gereguleerde en gecontroleerde aanvraag doen.

Alle wapens die je bezit moeten opgeborgen zijn in speciale in muur of wand verklonken kluizen, en ze mogen er alleen uit als je op het punt staat naar de baan te gaan, en ze worden opgeborgen het moment dat je thuis bent. Vervoer van en naar de vereniging mag alleen over de meest gebruikelijke route, en onderweg geen stops: niet tanken, geen sigaretten halen en geen boodschap doen met het pistool in de kofferbak. De politie komt controleren bij het aanvragen van de vergunning, en brengt gedurende het jaar verrassingsbezoekjes aan huis. Een fout maken is serieus: het kost je snel je vergunning, lidmaatschap van de KNSA en je wapens.

In Amerika verschillen de regels per staat, maar voor Texas geldt dat er alleen een initiële, online controle bij de FBI plaatsvindt wanneer je een wapen wilt kopen in een reguliere wapenhandel. Wapenhandel is overigens een breed woord: de Academy Sports en Outdoors-winkel (een overmaatse Intersport) heeft een goed geoutilleerde wapenbalie, en nagenoeg alles aan munitie en accessoires voor de schietsport. Een aantal Walmarts heeft wapenafdelingen, en bij iedere Walmart heb stellingen vol kogels in elk denkbaar kaliber. Daarnaast heb je de bekende gun stores: elk wapen dat je kent uit Miami Vice of the A-Team, of elk geweer dat je gebruikt in Gran Theft Auto of Call of Duty is verkrijgbaar. De enige beperking is alle legaal verkrijgbare wapens semiautomatisch zijn.

Korte les Schiettuig: semiautomatisch betekent dat je voor elk schot de trekker moet overhalen. Daar kan je na oefening behoorlijk snel in worden, maar er zitten pauzes tussen elk schot. Automatisch houdt in dat je de trekker ingedrukt kunt houden, en de kogels vliegen er automatisch, het woord zegt het al, uit zolang je de trekker ingedrukt houdt. Je kunt dan in een paar tellen een volledig magazijn uitsproeien over je doel: een kaart, pompoen, of rij blikjes.

De beperking op het kopen van automatische wapens, en overigens ook de beperking van de background check bij de FBI, is te omzeilen door naar een gun show te gaan. Geregeld zijn er wapenbeurzen in het George R. Brown Convention Center in Houston, en die zijn heftig. Lord of War gezien? Alles wat je kunt bedenken, en meer, is verkrijgbaar, zonder registratie, en zonder controle. Dit is al behoorlijk spannend, maar als je een occasion koopt ook nog eens extra eng: je weet niet wat er met het wapen is gebeurd, en waarvoor het gebruikt is.

Koop je je wapen bij de reguliere handel, dan is een Texas rijbewijs voldoende, en als tijdelijk bewoner overleg je daarnaast een jachtakte (ter plekke te koop) en een tweetal standaard formulieren. Afhankelijk van de uitkomst van het online- en realtime backgroundprogramma loop je met je nieuwe aankoop de winkel uit, of je krijgt de mededeling dat de goedkeuring ‘delayed’ is. In dat geval word je na een paar dagen gebeld met uitsluitsel.

In Nederland is schieten met name sport, maar in Amerika is het daarnaast verdediging van geliefden, huis en haard. Met de hoeveelheid wapens in omloop is dat geen gekke gedachte. Er zijn twee belangrijke principes die gelden voor deze verdediging in Texas. Allereerst is er het Stand Your Ground-principe. Dit houdt in dat in Texas (en een aantal andere staten) je niet verplicht bent je terug te trekken en te vluchten bij gevaar. Je hebt het recht om te blijven waar je hoort te zijn, en elk niveau van geweld te gebruiken om het gevaar van serieus letsel of erger, af te slaan –inclusief dodelijk geweld.

Daarnaast hanteert Texas de Castle Doctrine, en hier zien we vaker berichten over terug op het nieuws. Dit houdt in dat je in bepaalde gevallen juridisch beschermd wordt als je geweld (met ernstig letsel of de dood tot gevolg) gebruikt om je huis te beschermen. Het houdt in dat je niet vervolgd wordt als je iemand neerknalt die onbevoegd je huis binnen komt.

Onlangs nog, waren er twee mensen om 6 uur ’s ochtends aan het morrelen aan de deur van een bewoner, die niet twijfelde, en ze van zijn terrein schoot. Nagenoeg altijd worden de nieuwsberichten afgesloten met de zin: “there are no charges against the home owner” of woorden van gelijke strekking. 

Feit is dat er heel erg veel wapens in omloop zijn. Er liggen er veel in en op nachtkastjes, in keukenkasten, wapenkoffers en gunracks. Er zijn mensen met een Concealed Carry Permit en die dus een wapen onzichtbaar bij zich mogen dragen. Als in januari 2016 de wet ingaat die Open Carry toestaat, worden wapens nog zichtbaarder in het straatbeeld. Er zijn er veel verstopt in handtasjes, middenconsoles en handschoenenvakjes. Ik ben niet bang voor de wapens. Berovingen zijn niet gewelddadiger hier dan in Nederland en ik blijf weg uit de wijken waar je ’s avonds niet moet komen. Nee, waar schrijver dezes bijzonder voor beducht is, is road rage. Ik scheer normaal gesproken niet iedereen over een kam, maar er gebeurt iets met de gemiddelde Texaan als hij in de auto stapt. Ik ben hier een heer in het verkeer, nog meer dan in Nederland. Ik denk wel drie keer na voor ik boos word, iemand afsnijd, of anderszins lomp doe in het verkeer. Als er een wapen voorhanden is, wat houdt iemand tegen om de eer te verdedigen met een pistool in plaats van een welgemikt scheldwoord en een middelvinger?

Nederland

Zolang ik hier nog geen baan heb, doe ik het huishouden. En zoals het een goed huisvrouw betaamt is hier in huis maandag wasdag. De dag waarop niet alleen de was wordt gedaan, maar ook het huis gepoetst wordt tot het blinkt. Uiteraard hoort stofzuigen hier ook bij. Met een Hoover. Zo’n Amerikaanse stofzuiger. 

Ik krijg het weer helemaal warm als ik aan dat ding terugdenk. Hij is namelijk weg. Thank God. Niet te doen, wat een ellende. 

Hieronder de gebruiksaanwijzing:

1.)    DOE OORDOPPEN IN.

2.)    Haal alle losse onderdelen van het apparaat. Ja, ik weet het, er zitten gaten en houdertjes op de Hoover voor alle losse onderdelen en ja, zodra je gaat stofzuigen, vallen ze er allemaal gewoon weer af. Haal ze er dus van tevoren maar af, zodat je er niet over struikelt.

3.)    Steek de stekker in het stopcontact.

4.)    Zet het apparaat aan. Nu ervaar je waarom je die oordoppen nodig hebt.

5.)    En als het kreng nou net zo hard zou zuigen als geluid zou maken…

6.)    Stofzuig het huis.

7.)    Struikel niet over het 83 meter lange snoer.

8.)    Berg het onding op (of gooi het weg).

9.)    Swiffer het huis, zodat de vloeren weer stofvrij zijn.

Werkelijk, hij blaast net zo hard het stof er weer uit als dat hij het opzuigt. En het geluid is niet te harden, echt niet. Een ander expat stel, waar we laatst mee uit eten waren, vroegen we naar hun ervaringen op stofzuigergebied. Die waren iets slimmer dan wij, die hebben gewoon meteen een Miele gekocht. Mijn laatste hoop was mijn moeder, die altijd een oplossing heeft voor alles. Ook zij heeft de Hoover na vijf minuten uitgezet. Niet te doen. Dus hup, in de auto naar de Bed, Bath en Beyond en nu staat er een schitterende Miele te pronken. Ik heb nog nooit zo genoten van stofzuigen, ik ga nog effe een rondje.

Maar wat ik eigenlijk wilde zeggen: ik heb binnenkort een weekje vrijaf van mijn huishoudelijke taken. Ik kom een (kleine) week naar Nederland. Een vriendin van mij maakt een bijzonder moment mee, waar ik graag bij wil zijn. Leuk om zo onverwacht even een weekje terug te gaan, even genieten van het heerlijke herfstweer. Hier is het natuurlijk ook herfst, de bladeren verkleuren, maar met temperaturen ruim boven de 30 graden voelt het meer als zomer. Tot gauw!

Lekker lunchen

Het leuke van visite is, dat het een uitstekende gelegenheid is om weer een paar nieuwe eettentjes uit te proberen. Naast dineren zijn de Houstonians ook erg goed in lunchen. Hier een paar aanraders:

Bombay Pizza Co. in Downtown – combineer Indiaas flatbread met Italiaanse toppings en Indiase kruiden en je hebt Bombay Pizza. Je weet niet wat je proeft, het is heerlijk.

Benjy’s in Rice Village – Heerlijke soepen en salades en alles wat je eet smaakt gezond. En het interieur ziet er ook nog eens prachtig uit.

Local Foods in Rice Village en op South Shepherd – van dezelfde eigenaar als Benjy’s, maar dan iets laagdrempeliger. De locatie in Rice is verreweg het leukst. Het broodje truffled egg sandwich is briljant. En bij elk broodje mag je twee sides uitzoeken, zoals quinoa, Brussels sprouts of kale salad, die hier heerlijk zijn. Als wij in Nederland aan spruitjes en boerenkool denken, denken we al snel aan stamppot en warm eten. Hier niet, hier verwerken ze de boerenkool en spruiten in salades. Dat was helemaal nieuw voor ons toen we hier kwamen – en een welkome aanvulling op ons menu. Mocht je het willen proberen: google eens op kale of Brussels sprouts salad en je krijgt bergen heerlijke recepten.

Common Bond op Westheimer – deze bakkerij/lunchgelegenheid bij ons om de hoek zit er nog niet zolang. En in Houston weet je nooit hoe lang tentjes zullen bestaan, dus toen wij aan de buren vroegen wat een leuke lunchplek was zeiden ze: Go to Common Bond, before they’re not there anymore. Hier serveren ze reuzecroissants, zo groot als je hoofd. Mierzoet, zoals ze hier lekker vinden. Ze hebben ook een kleine kaart met lekkere broodjes en salades en de gerechten op de kaart wisselen vaak.

Brasil op Dunlavy – Bij ons om de hoek op vijf minuten lopen. Ook hier weer geweldige salades en de falafel met flatbread, hummus en tzaziki is ook een topper. Elke dag een andere soep van de dag, en als je iets met bite wilt zijn de huisgemaakte quiches een aanrader.

Empire Cafe op Westheimer – alweer op 5 minuten lopen van ons huis. Op zondag vanaf een uur of 11 is het hier belachelijk druk, dan gaan de Houstonians brunchen. Ze serveren eggs benedict, een van mijn favoriete brunchgerechten. Ook hebben ze verschillende soorten mimosa’s – vruchtensap met bubbelwijn.

Op het ‘to do lijstje’ staat nog Backstreet Cafe, wat de beste brunchplek van Houston schijnt te zijn. Die gaan we binnenkort eens uitproberen.

Heb je nog plek voor een toetje? Haal dan een ijsje bij Amy’s Ice creams op Greenbriar (en neem de hot praline topping) of haal een slice cheesecake bij de Chocolate Bar of The Cheesecake Factory (en nodig drie vrienden uit, want in je eentje krijg je die never-nooit op). 

Truffled Egg sandwich bij Local Foods

Poached eggs Benedict bij Empire Cafe