Gastblog van De Man des Huizes

Het is nu alweer 6 weken dat we hier zitten. De afgelopen maanden - vanaf eind januari toen mijn directeur me in zijn kantoor riep om me te vertellen dat ik op de shortlist stond voor een rol in Amerika - zijn een achtbaan geweest. Soms gestrest, vaak heel spannend -- de afspraak bij het consulaat -- en soms lastig, met de weken zonder onze eigen spulletjes, en afscheid nemen van vrienden en familie. Maar boven alles is het erg speciaal en gewoon leuk geweest. We beseffen ons heel goed dat dit een kans uit duizenden is, en proberen alles wat we doen zo bewust mogelijk mee te maken.

En dat valt niet eens mee. Debby en ik zijn aanpakkers, staan niet overdreven stil bij de dingen die we bereiken en meemaken, en slaan ons kalm door het leven. Het helpt niet dat Amerika in veel opzichten een heel erg makkelijk land is, zelfs om te wonen. Toegegeven, sommige zaken zijn lastig: een sofinummer aanvragen, het rijbewijs opnieuw halen en alles wat met bankieren te maken heeft. Maar verder gaat nagenoeg alles makkelijk, iedereen is behulpzaam en omdat het leven hier iets langzamer gaat dan in Nederland, hebben we ook de tijd om zaken uit te zoeken, te regelen en te organiseren.

Dus, soms moeten we onszelf en elkaar even knijpen om erbij stil te staan dat we wonen, werken en leven in de Verenigde Staten. Vaak gebeurt dat bij de onmetelijk mooie landschappen, gebouwen en uitzichten die Amerika, en ook Texas, en ook Houston, rijk zijn. Vaker is het bij de kleine dingen die voor Amerikanen heel gewoon zijn. Het (soms overdreven) hartelijke welkom bij het binnenkomen van een winkel, de tot soms wel 6 mensen die je professioneel, snel, correct en vriendelijk bedienen in restaurants, het 'drive-thru' pinnen bij onze bank van Wells Fargo waardoor we de auto niet meer uit hoeven, en in lijn daarmee, het gemak waarmee je alles met de auto kunt doen.

De auto. We wisten al dat auto's voor Amerikanen zowel gebruiksvoorwerpen als statussymbolen zijn. Wij hebben onze fietsen, maar zijn daarmee een absolute minderheid hier. Er zijn racefietsen, maar dat is voor het weekend. Onze functionele fietsen worden een beetje meewarig bekeken: het is te heet, levensgevaarlijk omdat Amerikanen er niet op rekenen dat er fietsers langsflitsen, en überhaupt zinloos; bij iedereen staat een SUV voor de deur & fietsen hebben geen airco. 
In het weekend is fietsen goed te doen. Wij rijden graag op zondag naar de wijk Rice, met rustige, lommerrijke straten, en barretjes en restaurantjes. En zelfs dan is het oppassen: toen wij onlangs een ritje door die wijk maakten door de doodstille straten, zagen we in de achteruitkijkspiegel dat twee enorme jeeps elkaar niet hadden gezien bij het naderen van een kruising, en rustig, maar kordaat en effectief elkaars bumpers aan gort reden. En een terreinwagen kan je niet missen, zou je zeggen. Ik moet gewoon een beetje oppassen, want ik vertik het om met een oranje vlaggetje te rijden. Ja, die zie je hier. En ja, ook bij volwassen meneren en mevrouwen. En ja, ondanks dat we van vlaggetjes en van oranje houden, ik vertik het. 

Wij rijden ook een SUV, een vrij flinke Ford Edge automaat. Er zit een voor Amerikanen vrij kleine motor in (hoewel je dat meer ziet, zeker omdat Europeaanse auto's zo populair zijn): een 2 liter, maar wel met een turbo én een intercooler. Het apparaat levert 277 pk, en daar heb je -- behalve voor het aanjagen van de airco -- he-le-maal niets aan. 
Rijden in Downtown is pruttelen van stoplicht naar stoplicht en de snelwegen rondom Houston zijn zo vol dat je niet hard kunt. En ook weten dat je snel bent heeft geen zin: in Nederland wist ik dat ik met mijn Duitse turbodiesel die Prius wel voor kon blijven bij een inhaalsprintje, maar hier heeft iedereen minstens 250 pk. Je klapt dus met volle snelheid op elkaar. Maar goed, ik ben een man, ik ben tevreden. 277 pk bekt lekker.

Met die offroader tuf ik elke ochtend in 10 minuten -- oh, bliss -- naar mijn werk. Ik werk bij een van de grootste chemiebedrijven van de wereld, en stuur vanuit mijn kantoor in een wolkenkrabber een team aan: samen ondersteunen we ongeveer 1200 medewerkers die wereldwijd verantwoordelijk zijn voor supply chain, procurement, en de polymeren- en chemicaliën business. Het werken is vergelijkbaar met mijn baan in Nederland, maar dan voor een significant grotere groep, en met een wereldwijd accent. 
Ik zit op de 15e verdieping van de LyondellBasell Tower, een imposant, zwart gebouw midden in Downtown Houston. Deze staat op een steenworp afstand van de JPMorgan Chase Tower, 1 Shell Plaza, en Bank of America Center, kortom, in goed gezelschap. Downtown is betrekkelijk klein, kleiner dan je zou verwachten van de vierde stad in Amerika, maar er wordt flink gebouwd en gerenoveerd. Er zijn twee alternatieve stadscentra, Medical, met het grootste medisch centrum ter wereld, en the Galleria, met een enorm winkelcentrum en de hoogste losstaande wolkenkrabber (althans, dat zegt men), de Williams Tower.

Vanwege de extreme hitte in de zomer is het overdag buiten in Downtown niet te doen. Tussen de grootste gebouwen en een aantal functionele gebouwen (zoals mijn parkeergarage naast de Fullbright Tower, 3 minuten lopen van mijn wolkenkrabber, zitten loopbruggen, waardoor de koude lucht vanuit de gebouwen wordt gejaagd. Je kunt van gebouw naar gebouw lopen zonder dat je in de hitte hoeft. 
Daarnaast ligt er onder de stad een immens stelsel van gangen, met winkeltjes, barretjes en extreem veel restaurantjes. Die gangen zijn uiteraard gekoeld, en open tijdens kantoortijden, dus jammer genoeg niet in het weekend. Vooral tussen half twaalf, start van lunchtijd voor mijn collega's, tot wanneer de laatsten zijn gegaan om ongeveer half twee, is het bijzonder druk in de gangen, maar door de overweldigende hoeveelheid restaurants is het wachten beperkt, hoewel het op het hoogtepunt rond kwart over twaalf alsnog wel druk kan zijn. 
Voor ongeveer een dollar of 8 heb je een lunch, vers bereid, paleo-verantwoord, of glutenvrij, Louisiana bbq, Mexicaans, of Italiaans, brood, soep, Aziatisch in alle varianten, of gewoon Amerikaanse vette bek. Iedereen gebruikt de tunnels, dus ook met lunchtijd zie je niet veel mensen buiten. 
Maar 's avonds is Downtown echt uitgestorven. Vanaf 7 uur nemen de daklozen en zwervers het over, en zie je echt niemand meer op straat. Zeker langs de randen en met name in het zuid-westen is het naar en geen plek om 's avonds te zijn.

Onze wijk is goed, veilig en schoon. We vullen de avonden, ook in de hitte, met drankjes en hapjes op onze patio, en genieten van lange, lome en warme uren, en van de honden die hun draai bloedsnel hebben gevonden, en lui en langzaam in de warmte bakken. 
Ik tik dit met een koel lokaal biertje in mijn hand op de loungeset, terwijl ik eekhoorntjes voorbij zie schieten, kardinaaltjes over vliegen om in bomen te kwetteren, met een van de honden tegen me aan en Debby tegenover me, druk met een spelletje op de telefoon. Proost. Het is goed om in Texas te zijn.

Ditjes en datjes

Het nieuws van de omgevallen kranen in Alphen aan de Rijn heeft zelfs Houston bereikt! Ik had net NU.nl uit, toen ik het ABC13 nieuws las, en daar het bericht zag.

  

Morgen komen onze spullen, zo fijn! Morgen zijn we ook 6 jaar getrouwd, wat een prachtig cadeau voor de huwelijksdag. Manlief gaat gewoon werken, de honden gaan een dagje in het appartement beneden en ik mag de mannen vertellen waar alles komt te staan.

Vandaag zijn de gehuurde meubelen alvast weggehaald, inclusief het bed. Vannacht slapen we op onze tuin loungeset, en dan morgen heerlijk weer in ons eigen bedje!

En ja, de honden gaan dus naar beneden, de Indiase buren zijn weg. We hebben wat gemist, het schijnt dat er veel stennis is geweest tussen de verhuurder en de onderburen, zaterdag is de politie zelfs langs geweest, net voordat wij thuiskwamen van vakantie, hebben we dan weer gemist... Inmiddels zijn de Mexicaanse bouwvakkers het beneden weer toonbaar aan het maken, het schijnt een zooitje te zijn geweest.

Tussen alle bedrijven door zijn we ook nog op een Cocktails & Conversation party van ons buurtje geweest. Erg leuk om iedereen te leren kennen.

Elke maand is er een 'party' die wordt gehost door een van de mensen uit de buurt. Vaak in schitterende huizen, en met heerlijk eten (en uiteraard cocktails), dus dat wordt ons maandelijkse uitje.

Dit jaar zit al helemaal vol, maar volgend jaar gaan wij zelf een cocktail party hosten.

South Padre Island

Langs de hele Texaanse kust vind je zogenoemde barrière eilanden. Deze eilanden zorgen ervoor dat de Golf van Mexico minder vat heeft op het vasteland. Tussen de eilanden en de kust ligt brak water, waar talloze watervogels en andere dieren hun leefgebied hebben.

In het zuidelijkste puntje van Texas, op zes uur rijden van Houston, vlakbij de grens met Mexico, ligt zo'n langgerekt barrière eiland; South Padre. Via een indrukwekkende brug kom je op het eiland aan, een heel smalle strook land, die alleen in het zuidelijkste puntje bebouwd is en na een paar kilometer richting noorden overgaat in zandduinen.

  

De temperaturen op het eiland liggen zo'n 6 - 10 graden lager dan in Houston op het moment, en er waait een heerlijk eilandwindje.

We hebben een paar fantastische dagen gehad. Het hotel was super hondvriendelijk. Bij aankomst kregen ze een hondenkoekje, ze mochten mee naar het ontbijt, naar het zwembad, perfect! Laika moest even wennen. Je zag haar denken: weer een nieuw huis? En wat doen al die andere mensen in MIJN NIEUWE HUIS? 

Overdags gingen we naar het strand, naar het zwembad en naar de bayside (de kant met dat brakke water). Manlief had de vlieger mee en heeft de blits gemaakt op z'n nieuwe long board. De honden vonden het water fantastisch. Laika keek niet op of om als er een enorme golf aankwam, ons heerlijk stoicijnse hondje. Nikita vond het allemaal wat spannender, maar ze is inmiddels een echt waterratje geworden. En als ze het zat was, plofte ze met haar kont in het water en ging gewoon een tijdje zitten.

Twee avonden was er vuurwerk bij Louie's bar & restaurant, waar we heerlijk gegeten hebben. Heel ander vuurwerk dan in Nederland, veel kleuren en prachtige effecten. Ook hier stond Laika bij met een gezicht van 'Really people, excited over a few loud bangs and some colours in the sky? Really.... en dan draaide ze zich van het vuurwerk af. Nikita vond het erg spannend, vooral de harde geluiden.

 

De hitte...

Langzaam maar zeker besluipt de hitte ons. Bijna ongemerkt is het hier heet geworden, heel heet.

Had je een paar weken geleden nog zoiets van: Ok, 't is warm, maar m'n oksels zijn nog droog en het zweet loopt nog niet in straaltjes van mijn gezicht... Nu kom je na een paar minuten buiten drijvend van het zweet weer binnen.

Konden we een paar weken geleden nog prima buiten BBQ'en, nu is het niet meer te doen.

's Avonds blijven de temperaturen ruim boven de 30 graden, pas 's nachts koelt het een klein beetje af naar 25 -29 graden. Het fijnst zijn de eerste paar uren van de ochtend, van 6.00 tot 8.00, als de zon net opkomt en het relatief koel is.

De luchtvochtigheid is bijna 100% en ook al zijn ze hier behoorlijk gewend aan de hitte, met deze temperaturen begint ook hier de overheid te waarschuwen:

Gelukkig hebben wij airconditioning, dat maakt het in huis meer dan dragelijk. We zijn inmiddels behoorlijk thuis in de Fahrenheit temperatuurmeting. Erg wennen in het begin, en het omrekenen is vrij ingewikkeld, maar je krijgt er 'gevoel' voor.
Tussen de 80 en 90 graden Fahrenheit is heerlijk zomers weer, goed warm, maar lekker, zeker in de schaduw. Boven de 90 wordt het warm, vooral als daarmee de luchtvochtigheid ook stijgt. Rond de 100 (zoals bij ons de laatste paar weken) is in de zon niet te doen, in de schaduw & stilzittend lukt het nog wel even, maar daarna ga je met klotsende oksels naar binnen. Boven de 100 en zeker richting de 110 is zelfs voor ons Nederlanders binnen-blijf-temperatuur (waar onze Amerikaanse buren al vanaf 90 graden niet meer buiten te bekennen zijn).



Het grote nadeel van de hitte is dat de grond erg heet wordt. Dat betekent dat de honden alleen 's ochtends heel vroeg even een ommetje kunnen maken, de rest van de dag is het asfalt te heet om op te lopen voor ze. We gaan vaak 's avonds even naar het Dogpark bij de Bayou, waar ze lekker over het gras en in het water kunnen rennen.

Om de hitte buiten enigszins te ontvluchten, zijn we een paar dagen naar South Padre Island geweest, in het volgende blog daar meer over.

Whataburger

Oh we're proud Texans today! ONZE Whataburger is de beste burger van het land. Voor het patriottische Texas een fantastische dag. Whataburger is namelijk een hamburgerketen uit Texas.

Eerlijk is eerlijk, het is ook een echt lekkere burger, helemaal perfect met onion rings on the side. En hij is groot... de junior burger is ongeveer zo groot als onze quarter pounder, de 'gewone' burger is echt MEGA!

Een goede les voor ons: altijd een maatje kleiner bestellen dan je denkt op te kunnen...

According to a poll that is totally correct, this burger is the best in the country. Whataburger/Facebook

In what is surely no surprise to Texans, a burger from Texas won a national contest pitting 32 burgers from around the country.

Fast Company magazine did a week-long bracket to determine the all-important issue of which restaurant chain serves the most delicious burger in America. The magazine collected 32 contenders: Eight each from the East Coast, West Coast, South and Midwest.

Texas-based Whataburger won against them all.

The list included longtime chains such as McDonald's and Burger King as well as upstart chains such as Five Guys and the hip new Umami Burger. In a play that has no doubt earned them copious clicks (including ours!), the magazine put it to a public vote, which began on July 20 and ended on July 24.

Whataburger was judged on its original burger featuring a beef patty with mustard, lettuce, tomatoes, pickles and diced onions. That the Texas-based chain would beat generic entries such as Mickey D's hardly seems a surprise. That it would also beat popular regional chains such as Krystal and White Castle is inspirational.

Texas, the lone star state

We hebben wat afgegoogled de afgelopen tijd, en dat allemaal om Texas en Houston beter te leren kennen. Hier wat feiten op een rijtje:

• De bijnaam van Texas is The Lone Star State. Het symbool is dan ook een ster met vijf punten. Weten we eindelijk waarom manlief 6 jaar geleden in vredesnaam die ster op z'n pols liet tatoeëren; hij heeft gewoon een vooruitziende blik. 
• De sportteams in Houston hebben buitengewoon originele namen: De Houston Astros (baseball) de Houston Comets (basketball) en de Houston Rockets (basketball), je zou bijna gaan denken dat de stad 'iets' met ruimtevaart heeft.
• NASA
• Het eerste woord dat ooit op de maan gesproken werd was 'Houston'.
• Het woord 'Texas' komt van 'tejas', dat bij de Indianen zoveel betekent als 'vrienden' of  'bondgenoten'.
• Houston is de op drie na grootste stad - en tevens de snelst groeiende stad - van Amerika. Alleen New York, LA en Chicago zijn groter. In 2020 heeft Houston Chicago ingehaald.
• De staat Texas is ruim 695.000 km2 groot. Nederland meet 41.500 km2...
• In het voorjaar kleuren miljoenen bluebonnets de staat blauw.

• De monarch vlinder, die Texas aandoet tijdens de jaarlijkse migratie, krijgt hier van President Obama een eigen snelweg: http://texasbutterflyranch.com/tag/monarch-butterfly-migration/

• In Houston vindt in het voorjaar de grootste livestock & rodeo show ter wereld plaats (we gaan binnenkort cowboylaarzen & -hoeden kopen).
• In Houston ligt het Texas Medical Center, het grootste medisch centrum ter wereld. 

Bat colony at Waugh Drive

En ik dacht nog wel dat we helemaal naar Austin moesten om vleermuizen te zien, daar had ik namelijk ooit over gehoord/gelezen. Blijkt dat Houston ook 'n eigen Bat Colony heeft, maar liefst 250.000 stuks! En wij hebben ze allemaal gezien. Jeetje, wat veel vleermuizen.

Ze hangen onder een brug bij Waugh Drive en 's avonds, net als de schemering begint, vliegen ze met z'n allen uit. De roofvogels (haviken) weten dat, die cirkelen een paar minuten voor de vleermuizen komen al boven de brug, wachtend op een lekker hapje.

Onder de brug riekt het een beetje. Een zoetig-zure walm die je tegemoet komt als je de brug nadert. En zodra je onder de brug doorloopt zie je ze hangen, meters en meterslange, dunne stroken in de cementen brug, volgepakt met vleermuizen. Een paar cirkelen er rond, en hoe lager de zon staat, hoe onrustiger de vleermuizen worden. Tot het moment dat ze massaal met z'n allen uitvliegen, alsof er iemand het startsein heeft gegeven. Een indrukwekkend gezicht, zwarte zwermen vleermuizen door de lucht te zien gaan.